de twintigste dag
Door: peernaarsantiago
Blijf op de hoogte en volg Peer
20 Augustus 2010 | Frankrijk, Figeac
Klokslag 7 uur vertrokken, want het zou, net als gisteren, een hete dag worden. Ik liep al bijna buiten het dorp, toen ik merkte dat mijn voeten anders aanvoelden. Geen wonder, ik bleek mijn zachte 'avondschoenen' nog aan te hebben, mijn wandelschoenen stonden nog in de gite.. Gauw gehaald en weer op pad!
Ik liep snel, want haalde de Bretonnen, die elders in Livinhac sliepen en Marie-Ange en Bertrand (idem dito) al snel in. Daarna ook Lothaire. Omdat ik graag op religeuze plaatsen slaap omdat ik daar mijn innerlijke leven ook wat kan aanvullen, wilde ik niet te laat komen. In Figeac is een gite van de zusters Carmelitessen, waar niet gereserveerd kon worden. Met Lothaire liep ik verder, en we gingen als een speer. Onderyussen praatten we over ons, onze families, het werk etcetera. Hij komt van Spa in de Ardennen en heeft in de techniek gewerkt. Ziet ook de kansen die Spa laat liggen in deze tijd.
Onderweg namen we wel her en der even kort de tijd om te rusten, zoals in La Guirande, waar een kleine maar bijzondere Romaanse kapel staat en in St Felix om de mooie Romaanse kapitelen te bewonderen en ook daar even te denken aan allen die me hun intenties mee hebben gegeven.
Even na St Felix fotografeerde ik een oud boerderijtje, dat ik meen ik ook in 2005 fotografeerde. Toen was het nog bewoond. Nu waren het erf en het pand duidelijk onverzorgd en er was een stuk muur uitgevallen rond een venster. Wat me triest maakte was het feit dat door het gat nog de kledingkast te zien was van de oude boer, met alle kleren er nog in! Hoe zou het verhaal hierachter zijn? Achterneven die iets erven waar ze niets mee kunnen / willen en het maar laten voor wat het is? Een levenswerk zakt, met gevulde kasten, langzaam in elkaar... Een levendig beeld van een bijna dood platteland.
We waren al snel in Figeac, al om een uur of twaalf. Beetje te snel misschien, want de gite ging pas om 3 uur open...
Gelukkig mocht ik mijn spullen al binnenzetten en kon ik licht en luchtig Figeac al wat verkennen. Weer zo'n verborgen schat, met heel oude wortels. Veel huizen hebben een onderverdieping van kalksteen en een of twee bovenverdiepingen van vakwerkbouw. Sommigen huizen zijn erg imposant, bijna kastelen. De grote kerk, een oude kapittelkerk, is wel deels opgeknapt, maar verder grotendeels zeer vervallen, hetgeen de kerk een moe en triest uiterlijk geeft. Er is wel een unieke 16e eeuwse grote houtsculptuur (ca 2,5 x 2,5 meter) van St Martinus die het visioen krijgt van Christus die de helft draagt van de mantel die hij aan de bedelaar had gegeven. Een rondweg is er (gelukkig) nog niet en dus moet al het verkeer door het oude vermoeide centrum, want al heeft Figeac (nog) maar ruim 10.000 inwoners, het is hét centrum van de regio. En ja, ook in Figeac rijdt het walgelijke neptreintje voor de toeristen...
Iets na drie uur ben ik terug aan de poort en wordt binnengelaten. Aanwezig blijken dan ook weer Beatrice, Peter (een jonge Duitser die ik ook al eens op de goede weg moest zetten) en ook Josianne, kapot als iedere dag. Zij loopt net iets teveel lijkt me.
Om 18.15 gingen enkelen van ons naar de vespers, waarna om 19 uur de gezamenlijke maaltijd was. Lekker gegeten. Het kost wat je ervoor kunt en wil geven, een 'donativo' dus. De meesten geven ca 20 euro, want dat wel de ondergrens bij een halfpension op de 'Camino'.
Ik liep snel, want haalde de Bretonnen, die elders in Livinhac sliepen en Marie-Ange en Bertrand (idem dito) al snel in. Daarna ook Lothaire. Omdat ik graag op religeuze plaatsen slaap omdat ik daar mijn innerlijke leven ook wat kan aanvullen, wilde ik niet te laat komen. In Figeac is een gite van de zusters Carmelitessen, waar niet gereserveerd kon worden. Met Lothaire liep ik verder, en we gingen als een speer. Onderyussen praatten we over ons, onze families, het werk etcetera. Hij komt van Spa in de Ardennen en heeft in de techniek gewerkt. Ziet ook de kansen die Spa laat liggen in deze tijd.
Onderweg namen we wel her en der even kort de tijd om te rusten, zoals in La Guirande, waar een kleine maar bijzondere Romaanse kapel staat en in St Felix om de mooie Romaanse kapitelen te bewonderen en ook daar even te denken aan allen die me hun intenties mee hebben gegeven.
Even na St Felix fotografeerde ik een oud boerderijtje, dat ik meen ik ook in 2005 fotografeerde. Toen was het nog bewoond. Nu waren het erf en het pand duidelijk onverzorgd en er was een stuk muur uitgevallen rond een venster. Wat me triest maakte was het feit dat door het gat nog de kledingkast te zien was van de oude boer, met alle kleren er nog in! Hoe zou het verhaal hierachter zijn? Achterneven die iets erven waar ze niets mee kunnen / willen en het maar laten voor wat het is? Een levenswerk zakt, met gevulde kasten, langzaam in elkaar... Een levendig beeld van een bijna dood platteland.
We waren al snel in Figeac, al om een uur of twaalf. Beetje te snel misschien, want de gite ging pas om 3 uur open...
Gelukkig mocht ik mijn spullen al binnenzetten en kon ik licht en luchtig Figeac al wat verkennen. Weer zo'n verborgen schat, met heel oude wortels. Veel huizen hebben een onderverdieping van kalksteen en een of twee bovenverdiepingen van vakwerkbouw. Sommigen huizen zijn erg imposant, bijna kastelen. De grote kerk, een oude kapittelkerk, is wel deels opgeknapt, maar verder grotendeels zeer vervallen, hetgeen de kerk een moe en triest uiterlijk geeft. Er is wel een unieke 16e eeuwse grote houtsculptuur (ca 2,5 x 2,5 meter) van St Martinus die het visioen krijgt van Christus die de helft draagt van de mantel die hij aan de bedelaar had gegeven. Een rondweg is er (gelukkig) nog niet en dus moet al het verkeer door het oude vermoeide centrum, want al heeft Figeac (nog) maar ruim 10.000 inwoners, het is hét centrum van de regio. En ja, ook in Figeac rijdt het walgelijke neptreintje voor de toeristen...
Iets na drie uur ben ik terug aan de poort en wordt binnengelaten. Aanwezig blijken dan ook weer Beatrice, Peter (een jonge Duitser die ik ook al eens op de goede weg moest zetten) en ook Josianne, kapot als iedere dag. Zij loopt net iets teveel lijkt me.
Om 18.15 gingen enkelen van ons naar de vespers, waarna om 19 uur de gezamenlijke maaltijd was. Lekker gegeten. Het kost wat je ervoor kunt en wil geven, een 'donativo' dus. De meesten geven ca 20 euro, want dat wel de ondergrens bij een halfpension op de 'Camino'.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
