de zevenenveertigste dag
Door: peernaarsantiago
Blijf op de hoogte en volg Peer
16 September 2010 | Spanje, Ruesta
De dag begint wat bewolkt, later op de dag valt er wat druppelregen, niet veel. de temperatuur zakt naar tegen de avond nog maar een graad of 15. Ik vertrek vroeg, om 7.20 uur en loop lekker. Het worden dus vandaag 28 kilometer, naar een verlaten bergdorpje: Ruesta.
Onderweg kom ik Pierre tegen, 52 jaar en congierge in een priveschool in Beziers, in Zuid-Frankrijk. We praten enkele uren met elkaar over vanalles, maar vooral over familie. Hij heeft een zoon die een beetje op het verkeerde pad raakt en die hem veel zorgen baart. Het is een van de redenen dat hij loopt. Hij is niet gelovig zegt hij, maar je merkt dat hij het wel degelijk is, maar niet met het instituut kerk geassocieerd wil worden...
In een kleine oude romaanse ruïne, een voormalige kluizenaarswoning en voormalig klooster vlak bij Ruesta, zing ik voor hem en zijn zoon een lied.
We komen al vroeg, na zes uur lopen, aan in de gite. Het dorp is verlaten in 1967, na de aanleg van een dam die de infrastructuur overhoop gooide. Er woonden bijna 900 mensen eerst. Op een muur van een van de instortende huizen is nog te lezen: viva el republica, als een echo uit het tijdperk van Franco..
Het is een spookdorp met grote charme , met zijn kasteel, nog door de moslims gebouwd, daaronder een joods wijkje en de mooie dorpswoningen. Nu is er weer een bar en een gite. Er wonen weer 3 mensen...
Er zijn weer ongeveer 20 personen in de gite, noodzakelijk allemaal met halfpension, want er is geen keuken voor de pelgrims. Bij het eten schuift men aan de ´franse´ tafel voor mij een bord bij. Er is echter een pelgrim die alleen zit en ik besluit hem gezelschap te houden. Het blijkt een italiaan te zijn. Hij spreekt gebrekkig Engels en we redden het dus goed genoeg..
Zijn naam blijkt Pier Angelo Viganati te zijn en hij heeft in Sydney bij de Olympische Spelen de gouden plak gehaald op de wielerbaan. Een uur later hebben we gezellig gebabbeld over fietsen, familie en er ook wat bij gedronken en ben ik uitgenodigd in zijn huis in Piacenza. Of dat ooit waarheid wordt zullen we nog maar zien.. Mogelijk dat hij in Londen de manager wordt van de wielersport bij de komende spelen. Rare types tref je aan op de camino...
´s Avonds bel ik lang met Marianne, want dat is ook een keer nodig...
Onderweg kom ik Pierre tegen, 52 jaar en congierge in een priveschool in Beziers, in Zuid-Frankrijk. We praten enkele uren met elkaar over vanalles, maar vooral over familie. Hij heeft een zoon die een beetje op het verkeerde pad raakt en die hem veel zorgen baart. Het is een van de redenen dat hij loopt. Hij is niet gelovig zegt hij, maar je merkt dat hij het wel degelijk is, maar niet met het instituut kerk geassocieerd wil worden...
In een kleine oude romaanse ruïne, een voormalige kluizenaarswoning en voormalig klooster vlak bij Ruesta, zing ik voor hem en zijn zoon een lied.
We komen al vroeg, na zes uur lopen, aan in de gite. Het dorp is verlaten in 1967, na de aanleg van een dam die de infrastructuur overhoop gooide. Er woonden bijna 900 mensen eerst. Op een muur van een van de instortende huizen is nog te lezen: viva el republica, als een echo uit het tijdperk van Franco..
Het is een spookdorp met grote charme , met zijn kasteel, nog door de moslims gebouwd, daaronder een joods wijkje en de mooie dorpswoningen. Nu is er weer een bar en een gite. Er wonen weer 3 mensen...
Er zijn weer ongeveer 20 personen in de gite, noodzakelijk allemaal met halfpension, want er is geen keuken voor de pelgrims. Bij het eten schuift men aan de ´franse´ tafel voor mij een bord bij. Er is echter een pelgrim die alleen zit en ik besluit hem gezelschap te houden. Het blijkt een italiaan te zijn. Hij spreekt gebrekkig Engels en we redden het dus goed genoeg..
Zijn naam blijkt Pier Angelo Viganati te zijn en hij heeft in Sydney bij de Olympische Spelen de gouden plak gehaald op de wielerbaan. Een uur later hebben we gezellig gebabbeld over fietsen, familie en er ook wat bij gedronken en ben ik uitgenodigd in zijn huis in Piacenza. Of dat ooit waarheid wordt zullen we nog maar zien.. Mogelijk dat hij in Londen de manager wordt van de wielersport bij de komende spelen. Rare types tref je aan op de camino...
´s Avonds bel ik lang met Marianne, want dat is ook een keer nodig...
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
