de vijfenzestigste dag
Door: peernaarsantiago
Blijf op de hoogte en volg Peer
04 Oktober 2010 | Spanje, Córdoba
´s Nachts had het flink geregend merkten we ´s morgens. Niets van gemerkt, goed teken, want dus goed geslapen...
Later merkten we het wel overigens...
Wéér was de regen overigens ´s nachts, waardoor ik nog steeds maar een paar uur regen heb gehad in meer dan twee maanden tijd!
Vanuit Santa Cruz moesten we om de twintig kilometer naar Córdoba te lopen eerst een kilometer of zes asfaltweg lopen om verder op de originele route terug te komen. Dat ging vlot, ondanks de erg harde wind. Vanaf daar kwamen echter de problemen. Vanaf de kruising met de originele route, waar we linksaf op gingen, bleek de regen de paden in modderwegen te hebben veranderd. Het echte thuisgevoel, alsof je op löss loopt en bij elke stap een centimeter groeit. Lastig als je vele kilometers moet lopen, en de modder hier was nog nét iets plakkeriger én alle losse takjes, graanstengels en ander spul maakte er een soort cement van...
Ik voorspelde aan Marianne, die het er erg moeilijk mee had, dat het een paar kilometer verderop wel mee zou vallen en gelukkig was dat ook zo, deels omdat de paden er iets steviger waren, deels ook omdat de wind al enkele uren vrij spel had en de modder relatief snel droogde. Al met al viel het dus toch nog mee...
Na een uur of vier lopen zagen we vanaf een heuvel relatief dichtbij in het dal Córdoba al liggen, maar vanaf dat punt was het toch nog meer dan 2,5 uur lopen voor we over de mooie Romeinse brug (een stuk ouder en wat langer dan de St Servaasbrug) de stad in liepen. Meteen ná de brug grijpt de middeleeuwse stad je bij de lurven. Je loopt zowat meteen tegen de Mezquita (voormalige moskee, nu kathedraal) op, waarover morgen meer.
Maar meteen na de brug waren ze bezig met grondwerkzaamheden en die legden allerlei Romeins spul bloot, zoals muurwerk en een dolium (Romeinse voorraadpot in de grond). Mooi.
Na de Mezquita, die enorm is, ga je een wirwar van kleine tot héél kleine straatjes in, waar auto´s niet meer kunnen rijden maar het toch blijken te doen...
In een van de wirwarstraatjes ligt ons hostal, ´Seneca´ genaamd. Rare naam denk je wellicht, een Romeinse wijsgeer in Cördoba, maar dat is niet zo, want hij is er geboren. Net als bijvoorbeeld de beroemdste Joodse wijsgeer uit de periode ná Jezus, Maimonides door Joden liefkozend ´Rambam´ genoemd. Leuk, want hij is een van Marianne´s favorieten en we hebben dan ook een paar jaar geleden in Israël, in Tiberias om precies te zijn, zijn graf bezocht. Een soort inclusio dus.
Ons hostal is een typisch Córdobiaans huis. Je gaat via een boogpoort een patio op, waarvan de muren zijn behangen met wandbordjes. Er is op de begane grond een keuken en een badkamer en een aantal kamers. Op de eerste verdieping is ook een badkamer en zijn er een groter aantal kamers. Vooral studenten huizen er, al dan niet voor wat langere tijd, én wij dus nu voor twee dagen.
In de keuken vandaag een echte pelgrimsmaaltijd klaargemaakt...
Later merkten we het wel overigens...
Wéér was de regen overigens ´s nachts, waardoor ik nog steeds maar een paar uur regen heb gehad in meer dan twee maanden tijd!
Vanuit Santa Cruz moesten we om de twintig kilometer naar Córdoba te lopen eerst een kilometer of zes asfaltweg lopen om verder op de originele route terug te komen. Dat ging vlot, ondanks de erg harde wind. Vanaf daar kwamen echter de problemen. Vanaf de kruising met de originele route, waar we linksaf op gingen, bleek de regen de paden in modderwegen te hebben veranderd. Het echte thuisgevoel, alsof je op löss loopt en bij elke stap een centimeter groeit. Lastig als je vele kilometers moet lopen, en de modder hier was nog nét iets plakkeriger én alle losse takjes, graanstengels en ander spul maakte er een soort cement van...
Ik voorspelde aan Marianne, die het er erg moeilijk mee had, dat het een paar kilometer verderop wel mee zou vallen en gelukkig was dat ook zo, deels omdat de paden er iets steviger waren, deels ook omdat de wind al enkele uren vrij spel had en de modder relatief snel droogde. Al met al viel het dus toch nog mee...
Na een uur of vier lopen zagen we vanaf een heuvel relatief dichtbij in het dal Córdoba al liggen, maar vanaf dat punt was het toch nog meer dan 2,5 uur lopen voor we over de mooie Romeinse brug (een stuk ouder en wat langer dan de St Servaasbrug) de stad in liepen. Meteen ná de brug grijpt de middeleeuwse stad je bij de lurven. Je loopt zowat meteen tegen de Mezquita (voormalige moskee, nu kathedraal) op, waarover morgen meer.
Maar meteen na de brug waren ze bezig met grondwerkzaamheden en die legden allerlei Romeins spul bloot, zoals muurwerk en een dolium (Romeinse voorraadpot in de grond). Mooi.
Na de Mezquita, die enorm is, ga je een wirwar van kleine tot héél kleine straatjes in, waar auto´s niet meer kunnen rijden maar het toch blijken te doen...
In een van de wirwarstraatjes ligt ons hostal, ´Seneca´ genaamd. Rare naam denk je wellicht, een Romeinse wijsgeer in Cördoba, maar dat is niet zo, want hij is er geboren. Net als bijvoorbeeld de beroemdste Joodse wijsgeer uit de periode ná Jezus, Maimonides door Joden liefkozend ´Rambam´ genoemd. Leuk, want hij is een van Marianne´s favorieten en we hebben dan ook een paar jaar geleden in Israël, in Tiberias om precies te zijn, zijn graf bezocht. Een soort inclusio dus.
Ons hostal is een typisch Córdobiaans huis. Je gaat via een boogpoort een patio op, waarvan de muren zijn behangen met wandbordjes. Er is op de begane grond een keuken en een badkamer en een aantal kamers. Op de eerste verdieping is ook een badkamer en zijn er een groter aantal kamers. Vooral studenten huizen er, al dan niet voor wat langere tijd, én wij dus nu voor twee dagen.
In de keuken vandaag een echte pelgrimsmaaltijd klaargemaakt...
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
