de drieënveertigste dag
Door: peernaarsantiago
Blijf op de hoogte en volg Peer
12 September 2010 | Spanje, Candanchú
Vandaag in Spanje aangekomen. Om een uur of helf negen pas vertrokken, omdat we maar dik 18 kilometer gingen lopen, tot aan de Col de Somport, precies op de grens van Frankrijk en Spanje. Op de grens is een gite namelijk. Jammer genoeg (zul je altijd zien), werd het precies vandaag al snel bewolkt. Wel redelijke temperatuur nog.
We liepen de Camino, maar die ging deels over de grote weg, soms weer behoorlijk gevaarlijk, maar omdat het zondag was, waren er geen vrachtwagens, alleen enkele bussen met toeristen, dus het viel mee. Wel raar dat er niet eens borden staan waarop gewaarschuwd wordt dat er mensen op de weg lopen. In Spanje is dat wel zo namelijk, daar maakt men er zelfs een cultuurgoed van op deze manier: pelgrims kijken...
Voordeel voor Hiroko, die met me meeliep, was, dat de Ieren op een gegeven moment langskwamen en vregen of ze onze rugzak mee zouden nemen de rest van de etappe. Ik zei nee dankjewel, maar Hiroko sprong bijna een gat in de lucht en dankte God voor deze geste...
Onderweg mooie bergvegetatie met onder andere een hoge soort heide en ook kleine paarse bloemetjes met grote kelken, zonder steeltjes.
Of de snelweg die dreigde aangelegd te worden in de jaren zeventig er is gekomen weet ik niet, maar er loopt wel een autoweg door de tunnel van de Somport. De trein die hier liep, is overigens in 1973 juist opgeheven. De rails in al helemaal overwoekerd, de natuur gaat daar winnen.
Bij de grens (en dus op het hoogste punt) aangekomen gingen we echt de wolken in. Vaag zagen we enkele kilometers verderop in het dal aan de Spaanse kant nog zon schijnen, maar we zaten verder goed in de gite Aysa, net over de grens. Geen keuken, dus in het restaurant gegeten met ons allen, ook erg gezellig, en niet te duur. Weer enkele nieuwe gezichten, zoals Martha, een Duitse met enig overgewicht, die toch regelmatig stukken van de camino loopt. Zij start morgen met haar eerste etappe van dit jaar.
We liepen de Camino, maar die ging deels over de grote weg, soms weer behoorlijk gevaarlijk, maar omdat het zondag was, waren er geen vrachtwagens, alleen enkele bussen met toeristen, dus het viel mee. Wel raar dat er niet eens borden staan waarop gewaarschuwd wordt dat er mensen op de weg lopen. In Spanje is dat wel zo namelijk, daar maakt men er zelfs een cultuurgoed van op deze manier: pelgrims kijken...
Voordeel voor Hiroko, die met me meeliep, was, dat de Ieren op een gegeven moment langskwamen en vregen of ze onze rugzak mee zouden nemen de rest van de etappe. Ik zei nee dankjewel, maar Hiroko sprong bijna een gat in de lucht en dankte God voor deze geste...
Onderweg mooie bergvegetatie met onder andere een hoge soort heide en ook kleine paarse bloemetjes met grote kelken, zonder steeltjes.
Of de snelweg die dreigde aangelegd te worden in de jaren zeventig er is gekomen weet ik niet, maar er loopt wel een autoweg door de tunnel van de Somport. De trein die hier liep, is overigens in 1973 juist opgeheven. De rails in al helemaal overwoekerd, de natuur gaat daar winnen.
Bij de grens (en dus op het hoogste punt) aangekomen gingen we echt de wolken in. Vaag zagen we enkele kilometers verderop in het dal aan de Spaanse kant nog zon schijnen, maar we zaten verder goed in de gite Aysa, net over de grens. Geen keuken, dus in het restaurant gegeten met ons allen, ook erg gezellig, en niet te duur. Weer enkele nieuwe gezichten, zoals Martha, een Duitse met enig overgewicht, die toch regelmatig stukken van de camino loopt. Zij start morgen met haar eerste etappe van dit jaar.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
